Iconologie, religie, cultuur en politiek: van ondergang wereldrijk naar goddelijke verering en religievorming

De volgende uiteenzetting beschrijft hoe de westerse cultuur al eeuwen gebaseerd is op verzinsels, foutieve vertalingen, dogmatici, verdraaiingen en onjuiste interpretaties. Tot op heden is de westerse cultuur gefundeerd op de joods-christelijke hellenistische overdracht waarbij de christelijke cultuur dominant is geworden. Met name in de Verenigde Staten. Je kunt ook zeggen dat onze westerse cultuur gebaseerd is op een politiek religieuze leugen. De christelijke cultuur is nl. gebaseerd op de bijbel. Het oude testament is grotendeels gebaseerd op de joodse traditie (ontstaan aarde, Abraham,  Mozes, en de joodse wetten (Thora), Genesis, Exodus, Pentateuch, Richteren, Koningen, Profeten, Pentateuch,  etc). Het Oude Testament is weer grotendeels gebaseerd op historische gebeurtenissen en personages uit Egypte en naburige regio’s. Isis en Horus zijn later via Maria en Jezus weer terug te vinden in het nieuwe testament. Religie is wat dat betreft een opeenstapeling van plagiaat. Later putten de vrijmetselaars ook hun symbolen uit de Egyptische mythologie (alziende oog, apotheose, licht/ster, obelisk, piramide etc.).

Het Nieuwe Testament is gebaseerd op het evangelie van Jezus Christus en de overdracht van de apostelen aangevuld met apocriefen die niet opgenomen zijn in de christelijke canon of het Nieuwe Testament. Maar van beide boeken is er heel weinig tot geen historisch bewijsmateriaal en zijn er nauwelijks primaire bronnen. Het is dus veel waarschijnlijker dat deze verhalen gebaseerd zijn op waargebeurde historische bronnen uit andere rijken, maar dat er een mythologische draai aangegeven is voor politiek religieuze doeleinden.

Jezus Christus vertoont veel parallellen met de ondergang van Iulius Caesar. Dat zie je vaker bij grote rijken die ineenstorten en de grotendeels fictieve verhalen uit het Oude Testament zijn gebaseerd en lopen parallel met historische bronnen uit het Oude Egyptische Rijk. Dat rijken voortbouwen op de restanten van ondergaande rijken is ook niet iets nieuws. Overal ter wereld zie je letterlijk fysieke tempels die gebouwd zijn op tempels uit vorige rijken die ten onder gegaan zijn (of ook nog bestaan). Het is een teken van macht en status. Niet alleen fysieke macht en status maar ook religieuze goddelijke status.

Turkey-3019 - Hagia Sophia (2216460729).jpg

De ondergang van de grote rijken gaat gepaard met een goddelijke cultus status (apotheose) van de grote veroveraar (Iulius Caesar, Alexander de Grote, Ataturk, Dzjengis Khan) van het rijk. De iconografie en iconologie beschrijven de diepere betekenis van beelden van kunstenaars van belangrijk politieke of historische gebeurtenissen. Symboliek en interpretatie spelen een belangrijke rol bij de betekenis van beelden en de duiding van de geschiedenis. In het algemeen is religie de vorm waarin het rijk zijn eigen ondergang overleeft (Carotta).

Zo is onze westerse geschiedenis grotendeels gebaseerd op de Hellenistische Grieks-Latijnse cultuur. Daarnaast is onze westerse cultuur grotendeels gefundeerd op de overlevering van de christelijke religie. De iconografie beschrijft o.a. de overgang en het opnemen van christelijk religieuze symbolen uit de voorheen atheïstische Latijns (roomse) cultuur. Was het evangelie van Jezus  Christus bijvoorbeeld gebaseerd op de dood van Julius Caesar en ging de ondergang van het Atheïstische Latijnse Rijk gepaard met de overgang naar een groot christelijk Rijk gebaseerd op een Goddelijke status van een heroïsche leider? Het leven, lijden, verering en de dood van de historische Julius Caesar (Divus Iulius) vertoont opvallend veel overeenkomsten met de dood, het leven en de verheerlijking van Jezus Christus. De concentratie van de macht van de Katholieke leer en het Romeinse Rijk ligt niet voor niets nog steeds in Rome (Vaticaanstad). De goddelijke verheerlijking van de historische Julius Caesar (Divi Iulius) maakte plaats voor een religieus goddelijke verering van de mythische Jezus Christus. De Paus is nu de pontifex maximus en heerser van het Vaticaan en eerste leider van het Katholieke geloof. Iulius Caesar was de eerste pontifex maximus, 63 BC (belangrijkste priester van het Romeinse Rijk) en eerste alleenheerser van het Romeinse Rijk. Vanaf het tijdperk Iulius Caesar was de hoogste priester ook de belangrijkste machthebber. Momenteel is de Paus ook de belangrijkste politiek machthebber in het Vaticaan en het Katholieke geloof.

Francesco Carotta vraagt zich af of de mythische Jezus Christus waarop onze westerse beschaving grotendeels gebaseerd is, niet eigenlijk Iulius Caesar was? Carotta beschrijft de iconografie van Iulius Christus dat later geprojecteerd is op de mythische Jezus Christos.

Het ontstaan van de christelijke religie, leer of evangelie is grotendeels gebaseerd op politiek en culturele gebeurtenissen in de Romeinse periode. Door vertaalfouten, andere interpretaties en ander gebruik van woorden uit het Grieks, Latijn, Aramees en de vele dialecten zijn de betekenis van wonderen, apocriefen en de Bijbelse evangeliën goed te verklaren vanuit de Romeinse historische geschiedschrijving. De religieuze canoniek is dan ook vooral een politieke kwestie. Datgene wat opgenomen wordt binnen de religieuze leer bepaalt grotendeels de cultuur, ook in Atheïstische culturen. Het betekent ook dat onze westerse cultuur grotendeels op leugens, vervalsingen, vertaalfouten, bewuste politieke misvattingen is gebaseerd. Religie wordt dan een middel voor geschiedvervalsing en politiek. Zeker wanneer religie tot dogma verheven wordt en daarmee een politiek machtsmiddel is.

Deze historische helden verering en de overgang van een historische absolute dictatoriale leider naar een religieuze mythische god (apotheose) zie je terug in bijna alle grote culturen (oud Egyptische cultuur (Farao’s, Osiris, Isis, Horus). In de christelijke evangeliën zijn alle mythische figuren gebaseerd op historische personages uit het Latijnse Rijk.  Deze mythische figuren kennen een vergelijkbare levensloop met de historische Romeinse personages. De vergoddelijking (apotheose) van Iulius Caesar ging bijvoorbeeld gepaard met het verschijnen van een komeet (een teken van goddelijkheid). Jezus Christus geboorte ving aan met het verschijnen van een zeer heldere ster. Vergoddelijking wordt in veel religieuze culturen vaak verbonden met astronomie en de vergelijking met hemellichamen (Apollo, Jupiter, Mercurius, Venus, Saturnus, Mars). Zo zijn de piramides (overgang tussen leven en dood Farao’s) gebouwd op de richtlijnen van Orion. De Maya en Inca cultuur is volledig gericht op de zon. De hoogste religieuze goddelijke status heeft vaak een verbintenis met de astronomie en ook de astrologie. In heel veel religies, sektes en ondergrondse geheime genootschappen gaat het goddelijke gepaard met astronomie en astrologie. Soms worden buitenaardse wezens als mede goden gezien, soms worden ze verworpen omdat monotheïstische culturen maar 1 god kunnen hebben. Buitenaards leven wordt dan a priori verworpen omdat het niet in het beeld van 1 god en 1 aarde voor levende wezens past. Wanneer geloof een dogmatische leer (religie) wordt spelen politieke belangen een steeds belangrijke rol. De leer staat dan in dienst van de politieke machtshebber in plaats van andersom. Beschrijving van observaties en objectieve geschiedschrijving maken plaats voor mythologisering, vergoddelijking, religieuze regels en wetgeving. Informatie over de oorspronkelijk verwatert of verdwijnt sterk. Zo zijn er buiten de evangeliën om geen historische bronnen van Jezus Christus bekend. Via indirecte bronnen en kopie op kopie zijn er alleen verhalen over Jezus Christus bekend die 70 tot 100 jaar later zijn opgeschreven. Dat geldt niet alleen voor Jezus maar ook voor andere evangelische figuren in het Nieuwe Testament zoals: Maria, de drie koningen, Petrus, Lazarus, Judas, Barabas, Arimathia en Magdalena. Deze Bijbelse niet historische figuren vertonen opmerkelijke overeenkomsten met Romeinse historische figuren. De verhalen over de mythische Maria vallen samen met de historische Cleopatra. Er zijn duidelijke vergelijkingen te trekken tussen bepaalde mythische en historische gebieden en personages:

  • Caesar: Jezus
  • Pompeius: Johannes
  • Antonius: Simon (Petrus)
  • Curio: Andreas
  • Cleopatra: Maria Magdalena
  • Nicomedes: Nicomedus
  • (Decimus) Brutus: Judas
  • (Marcus) Brutus: Barabbas
  • Lepidus: Pilatus
  • Octavianus (Augustus): Johannes (de Apostel)
  • Marius (Iulius en Martha): Lazarus (Maria en Martha)
  • De Senaat: Synedrion/Sanhedrin
  • Gallie: Galilea
  • Rubicon: Jordaan
  • Corfinium: Kafarnaum
  • Rome: Jeruzalem
  • Italie/Ionie: Judea

 

Familie Josephus Flavius en de uitvinding van Jesus Christus. Overname van het Romeinse Rijk van de Jesus Mythe:

Via Josephus Flavius kon het Romeinse rijk met eenheid creëren in het Romeinse Rijk. Niet alleen op basis van militair geweld, maar op basis van religie. Het christendom werd een nieuw middel om het Romeinse rijk bij elkaar te houden en van bovenaf te sturen. Josephus Flavius was een joodse legerleider die gevangen genomen werd tijdens de Joodse opstand (66-70 n. Chr.). Waarbij de tempel en Jeruzalem verwoest werd. In krijgsgevangenschap voorspelde hij dat Vespasianus Keizer werd. Josephus kreeg gratie en ging na de val van Jeruzalem met Titus mee naar Rome. Daar schreef hij in het Grieks over de Joodse oorlog en dat de val van Jeruzalem Gods wil was. De Joden konden de strijd tegen de Romeinen beter staken. Josephus schreef voor de Griekse en Romeinse lezers (propagandist voor het Romeinse Rijk). Hij schreef over de geschiedenis van het Joodse volk. Als een van de eerste niet-christelijke schrijvers schreef Josephus over Jezus van Nazereth (Testomium Flavianum en de executie van Jacobus (broer van Jezus). Deze ‘geschiedschrijving’ kenmerkt zich door een zeer politieke context vanuit het perspectief van het Romeinse Rijk. Josephus haalde waarschijnlijk zijn inspiratie uit voortgaande culturen. De Jezus-mythe komt veelvuldig voor in andere boeken en mythes. Het is overigens nog maar de vraag of Josephus echt Jezus noemt. De naam Jezus kan ook later toegevoegd zijn door de kerkvader Eusebius die bedreven was in het creëren van mythes en leugens ten faveure de Romaanse Kerk.

Het verhaal van Jezus maar eigenlijk de hele bijbel is op geen enkele manier een uniek op zichzelf staand boek te noemen. Dat gaat niet alleen op voor het Nieuwe Testament maar ook voor het Oude Testament, de Koran en bijna alle religies. Deze religies zijn gebaseerd op mythes, verhalen en het gedachtegoed uit het Oude Egyptische Rijk en geplaatst in een politieke culturele context van nieuwe rijken.

Tacitus

Publius Tacitus was een Romeins historicus, consul en schrijver en wordt gezien als de grootste historicus van Rome. In de annalen (109 n. Chr.) geeft Tacitus een vermelding van Christus. Het is geen primaire bron. Maar een mond op mond vermelding over Christus.

Suetonius

Suetonius ook een Romeins historicus noemt Chrestus in zijn geschriften via mond op mond overleveringen.

Plinius de jongere

Plinius de jongere (Proconsul Bithynia, schrijver) is een van de eerste Romeinse schrijvers die schreef over de Christiani (112 n. Chr.). Hij zette vraagtekens bij de christenvervolgingen toen Keizer Trajanus regeerde over Rome.

Hoewel deze schrijvers nog redelijk dichtbij de mogelijke bronnen staan zijn het allemaal mondelinge overleveringen die niet bepaald erg betrouwbaar zijn. Plinius noemt Jezus Christus van Nazareth helemaal niet en de schrijvers vertellen vanuit een Romeins perspectief.

Binnen de christelijke bronnen wordt Jezus uiteraard wel genoemd. De vier belangrijkste evangeliën zijn: Mattheus, Marcus, Lukas en Johannes. Maar buiten de christelijke bronnen wordt Jezus Christus nauwelijks genoemd. Het is toch opmerkelijk dat geen enkele geschiedschrijver in die periode daar aandacht aan schenkt. Voor een historische Jezus zijn er geen primaire betrouwbare bronnen aanwezig. Zelfs de 4 evangelische schrijvers spreken elkaar tegen op vele punten. Dat geldt niet alleen voor het Nieuwe Testament, maar ook voor het Oude Testament. Voor Abraham, Jacob (Israël), Mozes, David zijn er geen bewijzen te vinden uit historische primaire bronnen. Het zijn verhalen die ook weer afstammen uit vooral Soemerische, Babylonische en Egyptische mythologieën.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s